Хайртай

Хайртай, хайртай гэж

Хангайн цэцэгсийг хагдартал би орилъё

Хагацал үзээгүй хос хун нэгнээ орхитол

Хар нуурыг долгилуулан байж бархиръя

Хаант улсаараа дэнчин тавих Цезарь шиг

Халаас хоосон, алдах юмгүй харц ард шиг

Олсон дээгүүр дүйцэгнэн явах циркчин шиг

Оройлсон баатар уулга алдан дайнд орох шиг

Хайртай, хайртай гэж

Хамаг уушгаа багтраан байж би орилъё

Огторгуйг зүхэн байж би орилъё

Онгодоо турхиран байж би дуудъя

Олон олтлоо би чамайг дурсая

Онгорхой зүрхээ эсгэчин байж хөг гаргая 

Оройд нартай, өглөөд сартай болтол

Омголтсон уруулаа хагалан байж би бархиръя

Хайртай, хайртай гэж

Хаврын тэнгэрээс цас унатал дуулъя

Харьсан сэтгэлийг эргэтэл би дуудъя

Хатсан цөлийн өнчин ботго эхээ эрэх шиг дуудъя

Инээд, нулимсыг өөртэйгээ чи авч одоод

Итгэлээс өөрийг над үлдээгээгүй болохоор

Дууч хоолойг минь тасдаж орхиод

Долоон үсэгнээс өөрийг үлдээгээгүй болохоор

Хайртай, хайртай гэж би дуулъя

Хайртай, хайртай гэж би дуудъя

Хайртай, хайртай гэж би амьсгалъя

Хайртай, хайртай гэсээр би амь тавья

ЗОХИОГЧ: ДУСАЛ ҮГ

Би

Би

Халуун хүйтний хольц

Би

Халгай, сарнайн эрлийз

Би

Хайрга, голын хэлхээс

Би

Хайр, хорслын эх булаг

Би

Хөндий, сарьдгийн хоорондох чөлөө

Би

Хүүхэн, хүүхдийн зэрэгцэн орших өргөө

Би

Хөнөөлт чоно, ариун маралын хугархай

Би

Хөрсөн зүрх, халуун амины хэлтэрхий

Би

Далайгүй газрын далайд живсэн цагаан гүү

Би

Далбан говийн зэрэглээнд үүссэн баянбүрд

Би

Далбаагүй тугийг сэвэлзүүлэгч хээрийн тэнүүлч салхи

Би

Дассан салсан хоёрын зүүгээгүй хуримын бэлзэг

Би

Болоогүй найрнаа өргөсөн хундага дарс

Би

Бороогүй тэнгэрт хурсан гэнэн үүл

Би

Бурхдын оронд ганцаар бэдэрч яваа чөтгөр

Би

Буянаа нүглээр халхалж яваа будилсан бадарчин

Би

Алт барьж үзээгүй ядуу уран дархан

Би

Амь хөнөөж яваагүй ч армийн цолтой дарга

Би

Алдарт гараагүй ч ассан гал шиг цэцтэй найрагч

Би

Амьдралаас уйдаагүй ч үхлээс зугтаагүй хүмүүн

ЗОХИОГЧ: ДУСАЛ ҮГ

Сар бүрийн сануулга

Эмэгтэй хүн шүү, та гэж

Над сануулах шиг

Энэ сарын минь тэмдэг

Нойрон дунд морилно уу

Эр хүнийг ичээж, айлгаж дөнгөдөг

Эрээ цээргүй улаахан дусал цус минь

Ээж болоорой гээд эд эсийг бэлтгэж

Эцэж ядрахаа мэдэхгүй оргилон байна уу

Бяр чадлаар би бөх хүнээс ч дутахгүй

Билиг оюунаараа Эйнштенээс хоцрохгүй гэж

Бардам яваад, бүсгүй зангаа гээх вий гэх шиг

Байс хийгээд л надад сануулга дохио өгнө үү

Ууц нуруу хөшөөж, гэдэс базлуулж

Уцаар хүргэн дэггүйтдэг чинь юу вэ

Урсах нь дэндээд хөнжил толботуулж

Ус горхи шиг ундардаг чинь юу вэ

Улс амьтны нүднээс улалзан байж

Урт далавчтай гээд сайнаас нь шилнэ

Угаалгын өрөө рүү байн байн гүйж

Үнэт цагаасаа хумслан чамд зав гаргана

Насан туршдаа нөхөрлөхгүй юм даа, яахав

Намуун байгалийн хишиг гэж бодож явъя

Нас бие гүйцсэн бүсгүй хүний цог гэж

Найраг дуундаа чамайг нэг мөнхлөөд авъя

Зохиогч Дусал үг