Хангайн цэцэгсийг хагдартал би орилъё
Хагацал үзээгүй хос хун нэгнээ орхитол
Хар нуурыг долгилуулан байж бархиръя
Хаант улсаараа дэнчин тавих Цезарь шиг
Халаас хоосон, алдах юмгүй харц ард шиг
Олсон дээгүүр дүйцэгнэн явах циркчин шиг
Оройлсон баатар уулга алдан дайнд орох шиг
Хайртай, хайртай гэж
Хамаг уушгаа багтраан байж би орилъё
Огторгуйг зүхэн байж би орилъё
Онгодоо турхиран байж би дуудъя
Олон олтлоо би чамайг дурсая
Онгорхой зүрхээ эсгэчин байж хөг гаргая
Оройд нартай, өглөөд сартай болтол
Омголтсон уруулаа хагалан байж би бархиръя
Хайртай, хайртай гэж
Хаврын тэнгэрээс цас унатал дуулъя
Харьсан сэтгэлийг эргэтэл би дуудъя
Хатсан цөлийн өнчин ботго эхээ эрэх шиг дуудъя
Инээд, нулимсыг өөртэйгээ чи авч одоод
Итгэлээс өөрийг над үлдээгээгүй болохоор
Дууч хоолойг минь тасдаж орхиод
Долоон үсэгнээс өөрийг үлдээгээгүй болохоор
Хайртай, хайртай гэж би дуулъя
Хайртай, хайртай гэж би дуудъя
Хайртай, хайртай гэж би амьсгалъя
Хайртай, хайртай гэсээр би амь тавья
ЗОХИОГЧ: ДУСАЛ ҮГ

No comments:
Post a Comment